Είμαι εγώ

ως το τέλος του σκοτεινού δρόμου.

Είμαι εγώ

και μετά κάποιος άλλος.

Ανοίγω τις πόρτες της αμφισβήτησης

αναζητώντας κάποια ίχνη ζωής.

Όλα τα κελιά του μυαλού μου

ξεκλείδωτα

και οι κρατούμενοι αγνοούνται.

Είμαι εγώ

μέχρι τη στιγμή εκείνη

που οι παλμοί μου

αρχίζουν να χορεύουν ατίθασα.

Και τότε εκείνος,

ο άλλος,

μου γελά ξανά ειρωνικά.

Ως το τέλος του σκοτεινού δρόμου

Ως τα σύνορα της θλίψης.

Ο ένας ήτανε ο άλλος

και οι δυο μαζί, το άυλο.

Μίλτος Γήτας

Στα σύνορα της θλίψης, 2008